*

Πολύ αργά πια για άλλη ζωή.

Πέρασαν οι ένδοξες μέρες.

Τα ονειρεμένα βράδια με τα τραγούδια τους. Πέρασαν.


Τώρα ο ήλιος γέρνει βαθιά λυπημένος.

Και η νύχτα περνάει ράθυμα πλάι μας.

Σαν ένα καράβι που γλιστράει σφυρίζοντας στην ομίχλη.

Με τα φώτα σβηστά.


**

Δεν θα ξανάρθουν λοιπόν τα όνειρα;

Δεν θα ξανατραγουδήσουν τ' αηδόνια;


Τώρα τα πουλιά έχουν σωπάσει.

Και τα δέντρα που μας είχαν χαρίσει τον ίσκιο τους

μένουν ξερά και μαύρα στους κήπους.


***

Κι όλα βουβά πάνω και κάτω κι ασάλευτα.


Μόνο ένας Άγγελος με σπασμένες φτερούγες

περνάει λυπημένος, παίζοντας το βιολί του.


Βαδίζει αργά μέσα στη νύχτα, ώσπου χάνεται.